Iedereen kent wel het verhaal over het ei van Columbus. Wie niet zeker is, leest best nog eens “de windmakers” van Suske en Wiske. Lambik doet het truukje nog eens over.

Maar Columbus had wel meer truukjes in zijn mouw. Zo heeft hij een maaneclips gebruikt om de indianen onder druk te zetten. En Hergé heeft eenzelfde truuk gebruikt om Kuifje te redden van de brandstapel. Kuifje vindt de datum en tijd niet in een almanak maar in een stuk krant dat om de doos geweerpatronen was gewikkeld. Daarna vraagt hij als gunst om op die datum en tijd te mogen sterven.

In 1503 is Columbus met 2 schepen gestrand in Jamaïca. Hij en zijn bemanning worden van eten voorzien door de plaatselijke bevolking. Maar na 6 maanden stopt de bevoorrading. Columbus heeft een almanak van Abraham Zacuto aan boord waarin de datum en tijd van een komende maaneclips werd voorspeld. Met die datum en tijd in gedachten maakt hij een afspraak met de plaatselijke leider en vertelt hem dat zijn God kwaad is op de Jamaicanen omdat ze hem en zijn bemanning niet meer van eten voorzien. En zijn God zal de maan voorzien van een teken van zijn toorn.

De datum en tijd van de voorziene maaneclips naderen en de maan verschijnt inderdaad bloedrood aan de hemel. De plaatselijke bevolking is met paniek geslagen en komt overladen met voedsel naar de schepen gelopen, smekend om hun God te vragen te stoppen met die bloedrode maan.

Columbus trekt zich in zijn hut aan boord terug, zogenaamd om te bidden, maar in feite heeft hij een zandloper bij om de duur van de maaneclips te meten. Even voor het einde komt Columbus terug en vertelt de Jamaïcanen dat zijn God hen vergeven heeft. En inderdaad na een aantal minuten heeft de maan haar gewone kleur weer.

Voor de zonnetempel en de zoon van de zonnegod maakt Hergé natuurlijk gebruik van een zonsverduistering. Maar het principe blijft hetzelfde.

bron : https://en.wikipedia.org/wiki/March_1504_lunar_eclipse

Professor Zonnebloem wordt ontvoerd in “de zeven kristallen bollen”, het album dat voorafgaat aan “de zonnetempel”. Als Kuifje op het einde van het album generaal Alcazar in de haven terug ziet, komt hij te weten dat de metgezel van Alcazar niet Chiquito heet maar Rupac Inca Huaco en hij is een Quichua indiaan.

In “de zonnetempel” hijst de vrachtboot “Pachacamac” de vlag van besmettelijke ziekte en de dokter laat de boot in quarantaine plaatsen. Maar Kuifje is op zijn hoede en vraagt of de dokter niet toevallig een Quichua indiaan is.

Kuifje moet geregeld voor zijn leven vrezen want de Quichua zijn geen tegenstander die je mag onderschatten. Als hij ’s nachts aan boord van het vrachtschip “Pachacamac” klautert waar hij Zonnebloem aantreft, wordt hij betrapt door Chiquito. En als Kuifje en de kapitein de trein nemen, krijgt een spoorbeambte de opdracht om hun wagon te saboteren. De tegenstanders van Kuifje zijn geen ingebeeld volk zoals de Syldaviërs en de Borduriërs. De Quichua verwijzen naar een echt bestaand volk.

De Quichua zijn een indianenvolk dat vooral voorkomt in Peru (5,1 miljoen) en Bolivië (1,8 miljoen). De oorspronkelijke Quichua moeten waarschijnlijk gezocht worden in Qhiswa (‘warme vallei’) ten zuiden van de stad Cuzco in Peru. Zij waren een van de eerste volkeren die door de Inca’s (hun buren) werden ingelijfd. Sinds 1969 is Qichua de tweede officiële taal van Peru. De keuken van de Qichua indianen bestaat onder meer uit aardappelen (allerlei variëteiten) en lama en alpaca vlees. Ze gebruiken ook kinine, uit de kina plant, als geneesmiddel tegen malaria.

Ze kennen ook coca bladeren als geneesmiddel tegen de bergziekte. Wanneer het wordt gekauwd, werkt coca als een mild stimulerend middel en onderdrukt het honger, dorst, pijn en vermoeidheid; het wordt ook gebruikt om hoogteziekte te verlichten. Cocabladeren worden gekauwd tijdens werkzaamheden op het land en tijdens pauzes bij bouwprojecten in de provincies Quechua. Cocabladeren zijn de grondstof waaruit cocaïne, een van de historisch belangrijkste exportproducten van Peru, chemisch wordt gewonnen. In de versie van het weekblad Kuifje is er een scène die later geschrapt is. Hierin zien we dat de kapitein ten prooi valt aan bergziekte en er weer bovenop geraakt dankzij de coca bladeren die Zorrino hem aanraden.

De relatie tussen Kuifje en de Quichua evolueert. Waar ze eerst nog tegenstanders zijn, groeit er daarna respect. Dat is te danken aan de tussenkomst van Kuifje als een jonge Quichua indiaan, Zorrino, door twee mannen wordt gepest. En die goeie daad blijft niet onopgemerkt bij de spion die de hele tijd Kuifje en de kapitein achtervolgt.

Als Kuifje, de kapitein en Zorrino onverwacht de grote zaal binnenvallen, vraagt die spion, die ook hogepriester blijkt te zijn, eerst nog genade voor de invallers omwille van de edelmoedigheid van Kuifje naar Zorrino.

Maar het verdict is ongenadig en de brandstapel wacht op onze helden alvorens er een laatste onverwachte gebeurtenis ingrijpt. En daar speelt de zon een hoofdrol in. Maar niet zoals de Quichua het hadden verwacht. Kuifje neemt van hen de regie over…